The world of my childhood was run by fear of the Soviets, not fear of your next door neighbor.

Reddit’te paperzach isimli kullanıcı böyle demiş. Ben de şöyle diyorum:

Eskiden korkulan şey, düşman ya da her neyse, uzaktaydı ama artık yakında; yan komşunuzun evi gerçekten bir hücre evi olabilir ya da okuldaki sıra arkadaşınız ya da ya da hocanız bir takım örgütlerle, evet bunlar silahlı da olabilir, bağlantılı olabilir. Korkulan şey yakında ve hakkında çok az miktarda bilgi var elimizde. Uzakta var olan düşmanla kim daha çok silahlanacak ya da kim daha çok zarar verebilir(tehdit) zemininde “savaşmak” yakındaki hatta apartmanınızdaki düşmanla hangi enstrümanları dahi kullancağınızı bilmeden savaşmaktan çok daha kolaydır. Var olan bütün bilgiler çöpe atıldı ve elimizde arkamızı yaslayacağımız yol haritalarımız ve datalarımız kalmadı; elimizde olan sadece hiç de emin olamadağımız komplo teorilerine dayalı muğlak bilgiler. Elimizde ne var tam olarak bilmiyoruz, elimizdeki bilgi kesin mi hiç bir fikrimiz yok ve bilgi varolsa ve doğru olsa bile nasıl kullanabileceğimizi bilmiyoruz çünkü eski yöntemler işe yaramıyor.

Böylesi bir ortamda akıl sağlığı nasıl korunur, gerekli adımlar kim tarafından ve nasıl atılır kestirmek güç geliyor bana.